Het verhaal
We reden door een laagte, diep genoeg om het bijna een kleine canyon te noemen, en zij stond boven ons op een grasrichel. Dat is het enige wat dit beeld mogelijk maakte. Voor één keer keek ik omhoog naar een leeuwin in plaats van recht vooruit, en daarmee valt alles onder haar weg. Wat overblijft is lucht.
Die lucht is niet bewerkt. Hij was werkelijk zo blauw en zo leeg. Haar bek staat open omdat het bloedheet was, niet omdat er iets stond te gebeuren. Leeuwen zweten niet. Hijgen is de enige manier die ze hebben om af te koelen.
En waar ze naar keek weet ik niet. Ze staarde de verte in en deed dat lang. Dat is meestal het eerlijke antwoord in de bush: er is iets, of er is niets, en jij komt er niet achter. Vandaar dat dit beeld naar de vraag heet en niet naar het antwoord.
- Camera
- Sony A7C II
- Lens
- Tamron 150-500mm f/5-6.7
- Brandpunt
- 500mm
- Sluitertijd
- 1/1600
- Diafragma
- f/6.7
- ISO
- 250