Het oog van Tarangire

In Tarangire hoef je niet altijd te zoeken. We reden er met de 4x4 doorheen toen een kudde vlak voor ons de weg op kwam. Een van de koeien liep zo dicht langs de auto dat ik het dier niet eens meer heel in beeld kreeg. Wat overbleef was dit: een oog, en de huid eromheen.

Ze had haar jong bij zich en bleef volkomen rustig. Geen opgestoken oren, geen aarzeling, ze liep gewoon door. Dat is ook precies waarom dit beeld kon bestaan. Een olifant die zich ongemakkelijk voelt houdt haar kop niet zo stil.

Zwart-wit werd het pas in de bewerking. In kleur bleef het een grijs dier tegen een grijsbruine achtergrond en ging de aandacht nergens heen. Zonder kleur valt alles weg wat er niet toe doet en blijft over waar het om ging toen ik afdrukte: de scheuren in de huid, de wimpers, en dat ene oog dat zich niets van de auto aantrok.