De rand van het licht

Laatste ochtend vanuit Skukuza, vroeg de poort uit. Dat is het hele trucje van zelf rijden in Kruger: als eerste weg zijn, voordat de rest van het kamp wakker is. Bij de brug liepen we haar tegen het lijf, in haar eentje, en wij waren de enige auto.

Ze zwierf wat rond en ging toen zitten, in de eerste zon van de dag. Achter haar niets dan verbrande bush en rots, die tegen het licht helemaal dichtliepen. Zij zat precies op de grens waar het licht ophield, en ik hoefde daar alleen maar op te wachten.

Een half uur later was dat voorbij. Dan komen de auto's, en dan is dit geen moment meer maar een rij. Dit beeld bestaat omdat we er even als enige stonden.