De oude man

In Kruger rij je zelf. Geen gids, geen tracker, alleen jij, een kaart en je eigen geduld. Dat betekent ook dat niemand je vertelt waar je moet kijken. Je mist dus meer, en af en toe vind je iets waar je anders voorbij was gereden.

Dit was laat in de middag. In de bomen naast de weg waren de jonge bavianen aan het stoeien, en dat is waar iedereen een camera op richt. Hij zat eronder, een stuk apart, met zijn rug half naar mij toe en zijn kop naar de herrie. Hij deed niets. Hij hield het in de gaten.

De zon stond laag genoeg om van achteren door zijn vacht heen te komen en elke haar van die kraag los te zetten. Zijn gezicht bleef donker, precies zoals het hoort.